මොකක්ද මේ සැවොම කතාවෙන බෝනික්කන්ට කටු ගැසීම

ලොව කැලඹූ ඔඩිසි චිත්‍රපටකතාව ඇත්තක්ද?

පොසොන් වගේ ලොව තවත් උත්සව තිබේ

කලාකරුවාගේ වැරදිවලින් කලාව කිලිටි වේද?

මානව ශිෂ්ටාචාරය තුළ කලාවට සැමවිටම හිමිවන්නේ සුවිශේෂී ස්ථානයකි. ගීත, කවි, සිනමාපට, සිතුවම් සහ සාහිත්‍යයට සමාජය සැනසීමට, දිරිමත් කිරීමට මෙන්ම පරිවර්තනය කිරීමට ද විශාල බලයක් ඇත. එසේ වුවද, ඉතිහාසය අප ඉදිරියට නිරන්තරයෙන්ම දුෂ්කර ප්‍රශ්නයක් රැගෙන එයි. එනම්, කාගේත් ආදරය දිනූ නිර්මාණයක නිර්මාණකරුවා ඉතා දුෂිත හැසිරීමක් සම්බන්ධයෙන් චෝදනාවට ලක්වුවහොත් හෝ වරදකරු වුවහොත් සිදුවන්නේ කුමක්ද? කලාකරුවා හෙළා දකින අතරතුර, ඔහුගේ කලා නිර්මාණ අගය කිරීමට සමාජයට දිගටම හැකියාව තිබේද? නැතහොත් නිර්මාණකරුවාගේ සදාචාරාත්මක බිඳවැටීම නිසා එම නිර්මාණයට ද සදාකාලික කැලලක් ඇති වේද?

බොහෝ ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගේ හදවත් ස්පර්ශ කළ ගී පද රචකයෙකු වන පූජ්‍ය පල්ලේගම හේමරතන හිමියන්ට එල්ල වී ඇති බරපතළ චෝදනා සමඟ මෙම ප්‍රශ්නය ශ්‍රී ලංකාව තුළ නැවතත් දැඩි ලෙස මතු වී තිබේ. කරුණාරත්න දිවුල්ගනේ මහතා ගැයූ එම ගීත, පරම්පරා ගණනාවක සිත් ගත් ආධ්‍යාත්මික, හැඟීම්බර සහ දාර්ශනික ගැඹුරකින් යුක්ත විය. "අතීතය සිහිිනයක් පමණයි . . . සැබෑ සුවඳක් නෑ..." වැනි ගී පද මඟින් ශ්‍රාවකයන්ට මතක් කර දුන්නේ බුදුදහමේ කියවෙන අනිත්‍යතාව සහ මිනිස් ජීවිතයේ තාවකාලික ස්වභාවයයි.

කෙසේ වෙතත්, අපයෝජන සම්බන්ධ චෝදනා නිසා කලාවේ ඇති සදාචාරාත්මක පණිවිඩය සහ කලාකරුවාගේ යැයි කියනු ලබන හැසිරීම අතර වේදනාකාරී පරස්පරතාවක් නිර්මාණය වේ. බොහෝ රසිකයන්ට මෙය හුදෙක් නීතිමය ප්‍රශ්නයක් පමණක් නොවන අතර, එය හෘද සාක්ෂියේ අර්බුදයකි. කලාත්මක විශිෂ්ටත්වය, පුද්ගලික සදාචාරයෙන් වෙන් කළ හැකිද නැතහොත් වෙන් කළ යුතුද යන්න පිළිබඳව නැවත සිතා බැලීමට දැන් මහජනතාවට සිදු වී ඇත.

කලාව සහ කලාකරුවා වෙන් කිරීම

නූතන සාහිත්‍ය හා කලා විචාරය තුළ වඩාත්ම වාද විවාදවලට ලක්වන එක් සංකල්පයක් වන්නේ "කතුවරයාගේ මරණය" (Death of the Author) ලෙස හැඳින්වෙන අදහසයි. ප්‍රංශ ජාතික දාර්ශනික රෝලන්ඩ් බාත්ස් (Roland Barthes) විසින් ප්‍රචලිත කරන ලද මෙම සිද්ධාන්තයෙන් කියවෙන්නේ, නිර්මාණයක් බිහි වූ පසු එය එහි නිර්මාණකරුවාගෙන් ස්වායත්ත (ස්වාධීන) වන බවයි. මෙම දෘෂ්ටිකෝණයට අනුව, කලා නිර්මාණයක් අයිති වන්නේ නිර්මාණකරුවාට නොව එය රසවිඳින ප්‍රේක්ෂකයාට හෝ ශ්‍රාවකයාට ය.

මෙම මතයට අනුව, නිර්මාණකරුවා පසුව සදාචාරාත්මකව දෝෂ සහිත අයෙකු බව ඔප්පු වුවද, ගීතයක, සිනමාපටයක හෝ කෘතියක ඇති සුන්දරත්වය සහ සත්‍යය එලෙසම පවතී. මිනිසුන් යනු අසම්පූර්ණ සත්ත්ව කොට්ඨාසයක් බැවින් කලාව විනිශ්චය කළ යුත්තේ එහි ඇති ගුණාත්මකභාවය මත පමණක් බව බොහෝ දෙනා තර්ක කරති. නිර්මාණකරුවාගේ වැරදි නිසා සෑම කලා නිර්මාණයක්ම ප්‍රතික්ෂේප කළහොත්, ලෝක සංස්කෘතියෙන් විශාල කොටසක් අහිමි වී යනු ඇත.

නමුත් සැබෑ ජීවිතය සිද්ධාන්තවලට වඩා හැඟීම්බරව සහ සදාචාරාත්මකව සංකීර්ණ වේ. ප්‍රේක්ෂකයන් සහ ශ්‍රාවකයන් ස්වාභාවිකවම නිර්මාණයක් සහ එය බිහි කළ පුද්ගලයා එකට සම්බන්ධ කර සිතීමට පෙළඹේ. විශේෂයෙන්ම, අදාළ කලාකරුවා සමාජය ඉදිරියේ සදාචාරය, ආධ්‍යාත්මිකත්වය හෝ යහගුණය නියෝජනය කළ අයෙකු වන විට මෙය වඩාත් දුෂ්කර වේ. වැරදි ක්‍රියාවලට චෝදනා ලැබ සිටින ආගමික නායකයෙකු කරුණාව, පවිත්‍රත්වය හෝ සදාචාරය ගැන නිර්මාණ බිහි කර ඇති විට, එම පරස්පරතාව නොසලකා හැරීම බොහෝ දෙනෙකුට අපහසුය.

ශ්‍රී ලංකාව තුළ බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා සාම්ප්‍රදායිකව සලකනු ලබන්නේ සදාචාරාත්මක මඟපෙන්වන්නන් ලෙසය. එම නිසා, සාමාන්‍ය ජනප්‍රිය තරුවකට එල්ල වන චෝදනාවලට වඩා, පූජ්‍ය පක්ෂයේ සාමාජිකයෙකුට එල්ල වන චෝදනා සමාජයට දැඩි ලෙස බලපායි. එබැවින් මෙම ප්‍රශ්නය හුදෙක් විනෝදාස්වාදයෙන් ඔබ්බට ගොස් ආගමික විශ්වාසය, සංස්කෘතික අනන්‍යතාව සහ පොදු සදාචාරය පිළිබඳ ක්ෂේත්‍රයට ඇතුළු වේ.

"ප්‍රතික්ෂේප කිරීමේ සංස්කෘතියේ" (Cancel Culture) නැගීම

වැරදි හැසිරීම් සම්බන්ධයෙන් චෝදනා එල්ල වන කලාකරුවන්ට ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව ලොව පුරා සමාජය වඩ වඩාත් අර්බුදයකට මුහුණ දී සිටී. මෙම තත්ත්වය බොහෝ විට "ප්‍රතික්ෂේප කිරීමේ සංස්කෘතිය" (Cancel Culture) ලෙස හඳුන්වන සංකල්පය සමඟ සම්බන්ධ වේ. එහිදී, සදාචාර විරෝධී හැසිරීම් පිළිබඳ චෝදනා හෝ හෙළිදරව් කිරීම්වලින් පසුව, ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයන්ට සමාජීය, වෘත්තීය සහ ආර්ථිකමය වශයෙන් දැඩි ප්‍රතිවිපාකවලට මුහුණ දීමට සිදු වේ.

මීට වඩාත්ම මතභේදාත්මක උදාහරණයක් වන්නේ මයිකල් ජැක්සන් ය. ඉතිහාසයේ විශිෂ්ටතම කලාකරුවෙකු ලෙස සැලකුණද, ඔහුට එල්ල වූ ළමා අපයෝජන චෝදනා නිසා ඔහුගේ කීර්ති නාමයට දැඩි හානි සිදු විය. ‘Leaving Neverland’ නමැති වාර්තා චිත්‍රපටයෙන් පසුව, ගුවන්විදුලි මධ්‍යස්ථාන සහ මාධ්‍ය ආයතන කිහිපයක්ම ඔහුගේ සංගීතය ප්‍රචාරය කිරීම සීමා කිරීමට හෝ තාවකාලිකව නැවැත්වීමට පියවර ගත්තේය. එසේ වුවද, මිලියන සංඛ්‍යාත රසිකයෝ එම චෝදනා මතභේදාත්මක බවත්, ඔහුගේ කලාත්මක දායකත්වය අසමසම බවත් පවසමින් ඔහු වෙනුවෙන් දිගටම පෙනී සිටියහ.

එලෙසම, බාලවයස්කාරියක අපයෝජනය කිරීමේ දිගුකාලීන නීතිමය ගැටලුවක් පැවතියද, රෝමන් පොලාන්ස්කි සිනමා ඉතිහාසයේ වඩාත්ම ඇගයීමට ලක් වූ සිනමාකරුවෙකු ලෙස රැඳී සිටියි. ඔහුට ගෞරවනීය සම්මාන හිමි වුවද, බොහෝ නළු නිළියන් සහ ක්‍රියාකාරීන් ඔහුව දිගින් දිගටම ඇගයීමට ලක් කළ ආයතන විවේචනය කළහ. ඔහුගේ සිදුවීම මඟින් කලාත්මක ජයග්‍රහණ සහ වගවීම අතර ඇති දැඩි නොසන්සුන්තාව පෙන්නුම් කළේය.

පුළුල් ලෙස සාකච්ඡාවට බඳුන් වූ තවත් පුද්ගලයෙකු වන්නේ වුඩි ඇලන් ය. ඔහුගේ පෞද්ගලික ජීවිතය හා සම්බන්ධ චෝදනා දැඩි විවේචනයට ලක් වූ අතර, සමහර නළු නිළියන් මීට පෙර ඔහුගේ නිර්මාණ අගය කර තිබුණද, පසුව ඔහුගේ සිනමාපටවලින් ඈත් වීමට කටයුතු කළහ. ඔහු වටා ඇති විවාදයෙන් පැහැදිලි වන්නේ නූතන ප්‍රේක්ෂකයන් කලාත්මක වටිනාකම මෙන්ම සදාචාරය ද වඩ වඩාත් සලකා බලන බවයි.

කෙවින් ස්පේසි, ආර්. කෙලී සහ හාවි වේන්ස්ටයින් වැනි පුද්ගලයන් සම්බන්ධයෙන් ද විනෝදාස්වාද ක්ෂේත්‍රය තුළ මෙවැනිම මතභේදාත්මක සිදුවීම් රැසක් දැකගත හැකි විය. මෙම අවස්ථාවලදී, චෝදනා නිසා කීර්ති නාමය නැති වූවා පමණක් නොව, අපරාධ පරීක්ෂණ, වෘත්තීයමය වශයෙන් හුදෙකලා වීම් සහ සමාජීය වශයෙන් ප්‍රතික්ෂේප වීම් ද සිදු විය.

මෙම ගෝලීය ප්‍රවණතාවෙන් පෙනී යන්නේ, යම් පුද්ගලයෙකු දක්ෂ හෝ බලපෑම් සහගත වූ පමණින්ම ඔහුගේ වැරදිවලට සමාව දීමට නූතන සමාජය කැමැත්තක් නොදක්වන බවයි. ප්‍රසිද්ධිය යනු වගවීමෙන් මිදීමට ඇති බලපත්‍රයක් ලෙස දැන් පිළිගැනෙන්නේ නැත.

නීතියේ සහ යුක්තියේ භූමිකාව

මෙවැනි සෑම මතභේදාත්මක සිදුවීමකම මධ්‍යයේ අත්‍යවශ්‍ය මූලධර්මයක් පවතී. එනම්, එල්ල වන චෝදනා නිසි නීතිමය ක්‍රියාවලියක් හරහා විමර්ශනය කළ යුතු බවයි. මහජන කෝපය මත පමණක් කෙනෙකුගේ වරදකාරී බව තීරණය කළ නොහැකිය. තරාතිරම නොබලා සෑම පුද්ගලයෙකුටම සාධාරණ පරීක්ෂණයකට ඇති අයිතිය සහ අධිකරණයකදී වරදකරු වන තෙක් ඔහු නිවැරදිකරුවෙකු ලෙස සැලකීමේ අයිතිය හිමි විය යුතුය.

කෙසේ වෙතත්, නීතිමය නිවැරදිකාරිත්වය සහ මහජන විශ්වාසය සැමවිටම එක සමාන නොවේ. තවමත් විසඳී නොමැති චෝදනාවලට පවා සමාජය විසින් යම් නිර්මාණකරුවෙකු සහ ඔහුගේ නිර්මාණ දෙස බලන ආකාරය වෙනස් කළ හැකිය. විශේෂයෙන්ම, ආගමික නායකයන්, අධ්‍යාපනඥයන් හෝ සංස්කෘතික නායකයන් වැනි, තම බලය සහ පිළිගැනීම සදාචාරාත්මක විශ්වාසය මත රඳා පවතින පුද්ගලයන් සම්බන්ධයෙන් මෙය වඩාත් සත්‍ය වේ.

කලාවට නීතියට ඉහළින් පැවතිය නොහැක. මිලියන ගණනකගේ ආදරය දිනා ගැනීම යුක්තියෙන් මිදීමට හේතුවක් නොවේ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජයක නීතියේ ආධිපත්‍යය කලාකරුවන්ට, දේශපාලනඥයන්ට, පූජ්‍ය පක්ෂයට සහ සාමාන්‍ය පුරවැසියන්ට එක හා සමානව බලපැවැත්විය යුතුය. චෝදනා ඔප්පු වුවහොත්, එම පුද්ගලයාගේ ප්‍රසිද්ධිය හෝ සංස්කෘතියට කළ දායකත්වය නොතකා නීතියට අනුව දඬුවම් පැමිණවිය යුතුය.

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ද වගවීම, අපයෝජනය සහ ආයතනික රැකවරණය පිළිබඳ මහජන සාකච්ඡා වඩ වඩාත් මතු වෙමින් පවතී. සමාජ මාධ්‍ය විසින් මෙම සංවාද තවත් තීව්‍ර කර ඇති අතර, එමඟින් වින්දිතයන්ට සහ ක්‍රියාකාරීන්ට පසුගිය දශකවලට වඩා විවෘතව කතා කිරීමට අවස්ථාව ලැබී ඇත. එමෙන්ම, මෙම වටපිටාව නිසා වැරදි තොරතුරු ප්‍රචාරය වීම, හැඟීම්බරව බෙදී යාම සහ පරීක්ෂණ අවසන් වීමට පෙර කලබලයෙන් තීරණවලට එළඹීමේ අවදානමක් ද නිර්මාණය වේ.

එබැවින් සමාජය ඉතා ප්‍රවේශම් සහගත සමබරතාවක් පවත්වා ගත යුතුය. එනම්, සාධාරණත්වය අත්නොහරිමින් යුක්තිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමයි.

ප්‍රේක්ෂකයන්ගේ සදාචාරාත්මක වගකීම

එලෙසම වැදගත් තවත් ප්‍රශ්නයක් වන්නේ ප්‍රේක්ෂකයන්ගේ වගකීමයි. නිර්මාණකරුවාගේ ක්‍රියාවන් ප්‍රතික්ෂේප කරන අතරතුරම, ඔහුගේ ගීතයකට සවන්දීමට හෝ සිනමාපටයක් නැරඹීමට මිනිසුන්ට දිගටම හැකිද?

ඇතැමුන් තර්ක කරන්නේ කලාව රසවිඳීමෙන් වක්‍රව නිර්මාණකරුවාට සහයෝගය ලැබෙන බවත්, එමඟින් වින්දිතයන්ගේ වේදනාව අවතක්සේරු වන බවත්ය. තවත් පිරිසක් විශ්වාස කරන්නේ කලාව සමාජයට මුදාහළ පසු එය පොදු සංස්කෘතියේ කොටසක් බවට පත්වන බැවින්, පුද්ගලික වැරදි නිසා එය ඉතිහාසයෙන් මකා දැමිය නොහැකි බවයි.

විශේෂයෙන්ම වින්දිතයන් සම්බන්ධ වන විට මෙම ගැටලුව වඩාත් සංවේදී වේ. යම් නිර්මාණකරුවෙකුගේ නිර්මාණවලට ඇති ආදරය නිසාම ඔහුව ප්‍රසිද්ධියේ ආරක්ෂා කිරීමට යාමෙන්, තමන්ට හානියක් වූ බව පවසන වින්දිතයන්ගේ හඬ නිතැතින්ම යටපත් වීමට හෝ ප්‍රතික්ෂේප වීමට ඉඩ ඇත. මෑත කාලයේදී, වින්දිතයන් කේන්ද්‍ර කරගත් දෘෂ්ටිකෝණයන් ලොව පුරා දැඩි බලපෑමක් එල්ල කර තිබේ. ජනප්‍රිය තරු කෙරෙහි දක්වන හැඟීම්බර බැඳීමට වඩා චෝදනා ලැබූ වින්දිතයන් කෙරෙහි දක්වන අනුකම්පාවට සමාජය ප්‍රමුඛතාව දිය යුතු බව දැන් බොහෝ දෙනා තර්ක කරති.

ඒ අතරම, කලා නිර්මාණ සංස්කෘතික මතකයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම මකා දැමීම සැමවිටම ප්‍රායෝගික හෝ සුදුසු නොවිය හැකිය. සාහිත්‍යය, සිනමාව සහ සංගීතය බොහෝ විට තනි නිර්මාණකරුවෙකුට වඩා විශාල ඓතිහාසික වටිනාකමකින් යුක්ත වේ. කලාකරුවාගේ පසුකාලීන හැසිරීම් කුමක් වුවත්, යම් ගීතයක් ශ්‍රාවකයාට පුද්ගලිකව ඉතා වැදගත් අර්ථයක් ගෙන දිය හැකිය.

එබැවින්, මෙහි ඇති අභියෝගය වන්නේ සරලවම පිළිගැනීම හෝ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නොව, සදාචාරාත්මක පරිණතභාවයක් වර්ධනය කර ගැනීමයි. එනම්, සදාචාරාත්මක බිඳවැටීම් පිළිබඳව අවංකවම ක්‍රියා කරන අතරතුර, එහි ඇති කලාත්මක වටිනාකම අගය කිරීමට ඇති හැකියාවයි.

පුද්ගලයන්ගෙන් ඔබ්බට ගිය අර්බුදයක්

අවසාන වශයෙන්, මෙම විවාදයෙන් පිළිබිඹු වන්නේ නූතන සමාජය තුළ පවතින විශාල සදාචාරාත්මක අර්බුදයකි. මිනිසුන් බොහෝ විට කලාකරුවන්, ආගමික නායකයන් සහ ජනප්‍රිය තරු ඉහළින්ම තබා ගනිමින්, ඔවුන් පරිපූර්ණ පුද්ගලයන් වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කරති. ඔවුන් අතින් වැරදි සිදු වූ විට, සමාජය ඔවුන් කෙරෙහි තැබූ සදාචාරාත්මක විශ්වාසය බිඳ වැටෙන බැවින් එම කලකිරීම පෞද්ගලික වේදනාවක් බවට පත්වේ.

නමුත් දක්ෂතාව සහ ගුණධර්ම යනු එකක් නොවන බව ඉතිහාසය අපට නිරන්තරයෙන් මතක් කර දෙයි. දැඩි සදාචාර විරෝධී පුද්ගලයන්ගෙන් පවා විශිෂ්ට කලා නිර්මාණ බිහි විය හැකිය. අනෙක් අතට, සදාචාරාත්මක යහපත්කම තිබූ පමණින්ම කෙනෙකුගෙන් විශිෂ්ට කලා නිර්මාණ බිහි වන්නේ ද නැත.

එබැවින් ශ්‍රී ලංකාවේ වත්මන් මතභේදාත්මක තත්ත්වය තනි පුද්ගල සිදුවීමකට වඩා වැඩි යමක් නිරූපණය කරයි. එය සදාචාරය, යුක්තිය, ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය, ආගම සහ කලාවේ සැබෑ ස්වභාවය පිළිබඳ දුෂ්කර ප්‍රශ්නවලට මුහුණ දීමට සමාජයට බල කරයි.

"අතීතය සිහිනයක් පමණයි . . .  සැබෑ සුවඳක් නෑ" ගීතයට අනුව අතීතය හුදෙක් සිහිනයක් වුවද, අතීතයේ කළ ක්‍රියාවන් සිහින මෙන් සරලව අතුරුදහන් නොවේ. නිර්මාණ පරම්පරා ගණනාවක් පැවතිය හැකි වුවද, නිර්මාණකරුවන්ගේ හැසිරීම් රටාව අනුව ඉතිහාසය ඔවුන්ව මතක තබා ගන්නා ආකාරය තීරණය වේ. අවසානයේදී, ප්‍රසිද්ධිය, දක්ෂතාව හෝ කලාත්මක විශිෂ්ටත්වයට වඩා යුක්තිය, අනුකම්පාව සහ වගවීම උසස් බව මානව වර්ගයා තේරුම් ගත යුතුය.

 

භික්ෂුවක් මුල් කොට බුදු සසුන දඬු කඳේ ගැසීම

මෝඩයන්ගේ දිනයේ මෝඩ විහිළු නොවන කතා

ලොකු තෙල් නැව් "සිර විය හැකි" හෝමුස් සමුද්‍ර සන්ධිය

අයිස් අතරින් මතු වූ දහස් වසරක අභිරහස: "ඔට්සි" නම් අයිස් මිනිසා

1991 සැප්තැම්බර් 19 වැනි දින, ඕස්ට්‍රියානු ඇල්ප්ස් කඳුකරයේ ඔට්ස්තල් නිම්නයේ කඳු තරණය කරමින් සිටි එරිකා සහ හෙල්මුට් සයිමන් නම් ජර්මානු යුවළට, අයිස් අතරින් මතුව තිබූ අමුතුම ආකාරයේ සිරුරක් හමු විය. මුලින් ඔවුන් සිතුවේ එය මෑතකදී අනතුරකට ලක්වූ කඳු නගින්නෙකුගේ සිරුරක් බවයි. එහෙත්, මෙම සොයාගැනීම වසර 5,300කට වඩා පැරණි, ලොව මවිතයට පත් කළ පුරාවිද්‍යාත්මක අභිරහසක ආරම්භය විය.

අයිස්වල සැඟවුණු කාල යන්ත්‍රය 

"ඔට්සි" (Ötzi) ලෙස නම් කෙරුණු මෙම අයිස් මිනිසා, අදටත් ලොව හොඳින්ම සංරක්ෂණය වී ඇති පැරණිතම මමිය ලෙස සැලකේ. අයිස් තට්ටු තුළ වසර දහස් ගණනක් ස්වාභාවිකව මිදී තිබීම නිසා, ඔහුගේ ශරීරය පමණක් නොව ඔහු භාවිත කළ උපකරණ පවා ඉතා හොඳ තත්ත්වයෙන් සොයා ගැනීමට පර්යේෂකයන්ට හැකි විය.

ඔහු අසල තිබී හමු වූ ඊතල සහිත දුන්නක්, තඹ පොරවක්, ගල් පිහියක්, ලී බඳුන් සහ හම්වලින් සැකසූ ඇඳුම් සහ පාවහන් වැනි දෑ, නව ශිලා යුගයේ ජීවත් වූ මිනිසුන්ගේ තාක්ෂණික දියුණුව පිළිබඳ කදිම සාක්ෂි සපයයි.

ජීවිතයේ රහස් හෙළි කරමින්

ඔට්සිගේ සිරුර පරීක්ෂා කිරීමෙන් විද්‍යාඥයින්ට ඔහු පිළිබඳ විස්මිත කරුණු රැසක් හෙළි කර ගැනීමට හැකි විය:

• පච්ච කලාව: ඔහුගේ සමේ පච්ච 61ක් කොටා තිබී ඇති අතර, මේවා වේදනා නාශක ප්‍රතිකාරයක් (Acupressure) ලෙස එදා මිනිසුන් භාවිත කරන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.

• සෞඛ්‍ය තත්ත්වය: ඔහු හෘද රෝග, සන්ධි වේදනාව සහ ආමාශගත ආසාදනවලින් පවා පීඩා විඳි බව වෛද්‍ය පරීක්ෂණ මගින් තහවුරු විය.

• අවසන් ආහාර වේල: ඔහු මිය යාමට ටික වේලාවකට පෙර මුවන්ගේ මස් සහ ධාන්‍ය වර්ග අනුභව කර ඇති බව සොයාගෙන ඇත.

අභිරහස් මරණය

ඔට්සිගේ ජීවිතය අවසන් වූයේ ස්වාභාවික මරණයකින් නොවන බව පර්යේෂකයන් පවසයි. ඔහුගේ වම් උරහිසේ ඇතුළු වී තිබූ ඊතල හිසක් සහ මිය යාමට දින කිහිපයකට පෙර සිදුවූ බවට සාක්ෂි සහිත ඔහුගේ අතේ ඇති තුවාල පෙන්නුම් කරන්නේ, ඔහු ඝාතනයට ලක් වූ බවයි. කවුරුන් විසින් ඔහුව ඝාතනය කළාද යන්න තවමත් නොවිසඳුණු අභිරහසකි.

අදටත් අප අතර ජීවමාන ඔට්සි

අද වන විට, ඔට්සිගේ සිරුර ඉතාලියේ බොල්සානෝහි පිහිටි 'දකුණු ටයිරෝල් පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරයේ' විශේෂිත ශීතකරණ පෙට්ටියක තබා ඇත. ලොව පුරා සංචාරකයන්ගේ වැඩි අවධානයක් දිනාගත් මෙම සොයාගැනීම, මිනිස් ඉතිහාසයේ සැඟවුණු පරිච්ඡේදයක් අප හමුවේ දිග හරියි.

දෙවියන් මෙලොවට දායාද කළ ඒ අසිරිමත් තිළිණය නැවත දෙවියන් විසින්ම භාර ගන්නා ලදී

රාජකීය සභාවේ 'ගඳගැසූ' සාහිත්‍යය: ට්වෙන්ගේ 1601 සහ සදාචාරයේ සළුපිළි

සාහිත්‍ය ලෝකයේ නොනිවෙන තරුවක් බඳු වූ මාර්ක් ට්වෙන් යනු ලෝකයා ඉදිරියේ සැමවිටම වැදගත් තත්ත්වයක් පවත්වාගත් අයෙකි. එහෙත් ඔහු සිය පෑනෙන් කළ අතිශය නිර්භීත මෙන්ම "නරකම" ලිවීම ලෙස සැලකෙන්නේ 1876 දී රහසින් ලියා නිම කළ "1601" නම් කෘතියයි. මෙහිදී ඔහු පෑන මෙහෙයවූයේ 16 වන සියවසේ එංගලන්තයේ පළමුවන එලිසබෙත් රැජිනගේ රාජ සභාව වෙතය. එකල විසූ ශ්‍රීමත් වෝල්ටර් රේලි, විලියම් ශේක්ස්පියර්, බෙන් ජොන්සන් සහ ෆ්‍රැන්සිස් බේකන් වැනි මහා පඬිවරුන් රැජින සමඟ ගිනි උදුනක් අසල වාඩි වී ඉතා අතිජාත සංවාදයක යෙදී සිටින අයුරු ට්වෙන් මවා පෙන්වයි. මෙම සංවාදය ගලා යන්නේ පැරණි ඉංග්‍රීසි භාෂාවේ ශාස්ත්‍රීය ලීලාවෙනි. එහෙත් එම උත්කර්ෂවත් වාතාවරණය තත්පරයකින් දෙදරා යන්නේ කිසිවෙකු විසින් මුදා හරින ලද අතිශය ප්‍රබල සහ "සුවඳවත්" ගුද වාතයක් (Fart) නිසාවෙනි.

මෙම අවාසනාවන්ත "ශබ්ද පූජාවෙන්" පසුව රැජිනගේ මුවින් පිටවන වදන් ට්වෙන් ඉදිරිපත් කරන්නේ ඉතා අපූරු උපහාසයකිනි. ඇය පවසන්නේ, 

"දෙවියන් අපට පිහිට වේවා, මේ නම් මහා වසංගතයකි! මෙවැනි දරුණු දුගඳක් මින් පෙර කිසිදා මට දැනී නැත. එය මළ සිරුරකින් හෝ මලානික මෘගයෙකුගෙන් පිටවූවක් වැනිය!" යනුවෙනි. 

රැජිනගේ මෙම තියුණු විවේචනයත් සමඟ සභාවේ සිටි පඬිවරුන් එකිනෙකා දෙස සැකයෙන් බැලීමට පටන් ගනී. මෙම සැබෑ මිනිස් ස්වභාවය පෙන්වීම සඳහා ට්වෙන් යොදාගත් භාෂාව කෙතරම් ප්‍රබලද යත්, ඔහු රැජිනගේ මුවට නංවන්නේ 

"යමෙකු පවසන පරිදි මෙය හෙණ හඬක් මෙන් ඇසුණු අතර, දැන් එය මුළු සභාවම මරණයට පත් කරන තරම් විෂ සහිතය" වැනි වාක්‍යයන්ය.

එහිදී රැජිනගේ ප්‍රධාන සැකය යොමු වන්නේ සුප්‍රකට දේශගවේෂක ශ්‍රීමත් වෝල්ටර් රේලි වෙතය. ඇය ඔහුට කෙලින්ම චෝදනා කරමින් පවසන්නේ, 

"රේලි, ඔබගේ උදරයේ මෙවැනි දරුණු අවි ආයුධ තිබේද? මෙවැනි පිපිරීමක් කළ හැක්කේ ඔබ වැනි නාවිකයෙකුට පමණි" යනුවෙනි. 

එයට පිළිතුරු දෙන රේලි, ඉතා විනීත ලෙසත් එහෙත් උපහාසය මුසු කරමින් පවසන්නේ, 

"මගේ දයාබර රැජිනියනි, මෙම මහා ව්‍යසනයේ නිර්මාණකරුවා මම නොවෙමි. මා එවැන්නක් කළේ නම්, එයින් මෙම මාලිගාවේ වහලය පවා ඉහළට විසි වනු ඇත" යනුවෙනි. 

මෙම සංවාද පෙළ හරහා ට්වෙන් පෙන්වා දෙන්නේ එකල පැවති උසස් යැයි සම්මත සමාජයේ මිනිසුන් පවා මෙවැනි ලජ්ජා සහගත අවස්ථාවලදී කොතරම් අසරණ වනවාද යන්නයි.

විශේෂයෙන්ම විලියම් ශේක්ස්පියර් වැනි මහා කවීන් මෙම සිදුවීම දෙස බලන්නේ සාහිත්‍යමය කෝණයකිනි. ඔවුන් එම දුගඳ විග්‍රහ කරන්නේ යම්කිසි කාව්‍යමය ව්‍යසනයක් ලෙසය. ට්වෙන් මෙහිදී පෙන්වා දෙන්නේ ඉතිහාසයේ මහා පඬිවරුන් ලෙස සැලකෙන පුද්ගලයන් පවා තමන්ගේ ශරීරයේ ස්වාභාවික ක්‍රියාවලීන් හමුවේ සාමාන්‍ය මිනිසුන්ටත් වඩා පහත් මට්ටමකට වැටෙන ආකාරයයි. මෙම කෘතිය පුරාම දක්නට ලැබෙන්නේ අසභ්‍ය යැයි කෙනෙකුට හැඟිය හැකි වුවත්, ඇත්ත වශයෙන්ම එය සාහිත්‍යමය වශයෙන් කළ ඉහළම ගණයේ උපහාසයකි. මිනිසා විසින් සාදාගත් කෘත්‍රිම ගෞරවය, පිරිසිදු භාෂාව සහ ව්‍යාජ සදාචාරය නමැති සියලු ආවරණ එක් ගුද වාතයකින් සුනුවිසුනු වී යන ආකාරය ට්වෙන් ඉතා සාර්ථකව මවා පෙන්වා ඇත.

වසර ගණනාවක් යනතුරු තහනම් කර තිබූ මෙම කෘතිය පසුව ප්‍රකාශයට පත් වූ විට මාර්ක් ට්වෙන් පවසා සිටියේ, තමන් මෙය ලීවේ කිසිවෙකු අපහසුතාවයට පත් කිරීමට නොව, භාෂාවේ ඇති සීමාවන් බිඳ දැමීමට සහ මිනිස් ජීවිතයේ යථාර්ථය උපහාසයෙන් යුතුව පෙන්වා දීමට බවයි. ඔහු මෙම කතාවෙන් අසන මූලිකම ප්‍රශ්නය වන්නේ, 

"රජවරුන් සහ රැජිනන් පවා මෙවැනි දේ කරන එකේ, සාමාන්‍ය අපට ඇති ප්‍රශ්නය කුමක්ද?" යන්නයි. 

අවසාන වශයෙන්, ට්වෙන්ගේ මෙම "1601" කෘතිය යනු ඉතිහාසයේ ශ්‍රේෂ්ඨතම චරිත දෙස බලමින් නඟන ලද හඬ නඟන සිනහවක් වැනි නිර්මාණයකි.

වසර අවසානයේ දිගු නිවාඩු ගන්නා බටහිර වැසියෝ

අවසාන පිටුව හුදු අහඹුවක් නොවූ විට: විජයතුංග සූරීන්ගේ පෙරනිමිත්ත

අප රටේ සිටි විශිෂ්ටතම භාෂා විශාරදයන්ගෙන් කෙනෙකු වූ ආචාර්ය හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංග සූරීන් 2025 නොවැම්බර් මස 12 වන දින වයස අවුරුදු 94ක ආයු කාලයක් විඳ දැයෙන් සමු ගත්තේය. ඔහු බහුශ්‍රැතයෙක්, ශබ්දකෝෂ සම්පාදකයෙක්, ලේඛකයෙක්, ගුරුවරයෙක්, නීතිඥයෙක් සහ පරිවර්තකයෙක් වශයෙන් සිංහල භාෂාව වෙනුවෙන් අමිල මෙහෙයක් කළේය. දේශපාලඥයකු ලෙස ද ඔහුගේ භූමිකාව කැපී පෙනුණු සමයක් විය. සිංහල භාෂාවට ඔහු කළ විශිෂ්ටතම දායාදයන් අතුරින් ප්‍රමුඛ නිර්මාණයක් ලෙස ගුණසේන මහා සිංහල ශබ්දකෝෂය සැලකිය හැකිය. එතෙක් මෙතෙක් අප රටේ බිහි වූ විශාලතම සිංහල - සිංහල ශබ්දකෝෂය එය යැයි හැඳින්වීමේ අතිශයෝක්තියක් නොමැත.

කෙසේ නමුත් මේ පවසන්නට සැරසෙන්නේ එම ශබ්දකෝෂය පිළිබඳ හෝ සිංහල භාෂාව වෙනුවෙන් ඔහු සිදු කළ මෙහෙය පිළිබඳ හෝ නොවේ. මෙය එක්තරා ගුප්ත කාරණයකි. එවැනි විශ්වාසයන්ගේ පදනමක් නොපැවතිය ද, යම් යම් සිදුවීම් ගලපද්දී, එවැනි කාරණා ඉස්මතු වීමෙහි යම්කිසි ආශ්වාදනීය ස්වභාවයක් තිබේ. ඒ අන් කිසිවක් නොව ඔහු විසින් සම්පාදනය කරන ලද ගුණසේන මහා සිංහල ශබ්දකෝෂයේ අවසන් පිටුව සම්බන්ධයෙනි. එහි පිටු අංකය 2025 යි. ඒ මේ අභිමානවත් විද්වතාගේ ජීවිතයේ අවසන් පරිච්ඡේදය සනිටුහන් කළ 2025 වසර සමග සමපාත වෙයි. ඒ වසරේ අංකයම ඔහුගේ ශාස්ත්‍රීය කෘතියේ අවසන් පිටුව සනිටුහන් වීම, අතිශයින්ම සංකේතාත්මක යැයි හැඟේ. මෙය අද්භූත යැයි කීවත්, නැතහොත් හෘදයාංගම අහඹුවක් යැයි කීවත්, එය මුළු ජීවිතයම භාෂාවට කැප කළ පුරුෂයකුගේ ගුප්ත සංකේතයක් බඳු ය.

ඉතිහාසයේ සංකේතාත්මක සිදුවීම්

ආචාර්ය විජයතුංග සූරීන්ගේ කතාව මෙවැනි එකම කතාව නොවේ. ඉතිහාසය පුරාම, විවිධ පුද්ගලයන්ගේ අවසන් කෘති, දිනයන්, හෝ නිර්මාණශීලී සලකුණු ඔවුන්ගේ මරණය සමග පුදුමාකාර ලෙස බැඳී ගිය අවස්ථාවන් හමු වේ. මේවා හුදු අහඹු සිදුවීම් වුවත්, අපගේ මතකයන් තුළ ඒවාට බොහෝ විට මිත්‍යා විශ්වාස සම්බන්ධ කරන්නට අප තුළ සැඟවුණු කැමැත්තක් පවතී.

නිර්මාණකරුවන්ගේ අවසානය ඔවුන්ගේ ජීවිතය සංකේතාත්මක ලෙස පිළිබිඹු කරන මෙවැනි ප්‍රසිද්ධ උදාහරණ කිහිපයක් තිබේ. සුප්‍රකට ඇමරිකානු ලේඛක මාර්ක් ට්වේන් උපන්නේ 1835 දී හැලීගේ ධූමකේතුව දර්ශනය වූ වසරේදී ය. ඔහු ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කළේ, “මම හැලීගේ ධූමකේතුව සමඟ ආවා… මම ඒ සමඟම යන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා” කියාය. පුදුමයකට මෙන් ඔහු මිය ගියේ ධූමකේතුව නැවත පැමිණි 1910 දී ය. එමෙන්ම, විලියම් ෂේක්ස්පියර් සහ මිගෙල් ද සර්වන්ටෙස් යන දෙදෙනාම 1616 අප්‍රේල් 23 වන දින මිය ගිය බව කියනු ලැබේ. එංගලන්තයේ ඒ වන විටත් ජුලියන් දින දර්ශනය භාවිතයේ පැවතිය ද, මිගෙල් ද සර්වන්ටෙස් ජීවත් වූ ස්පාඤ්ඤය ඒ වන විට ග්‍රෙගෝරියන් දින දර්ශනය භාවිත කරන්නට පටන් ගෙන තිබුණි. රටවල් දෙකේ දින දර්ශන වෙනස් වුවද, මෙම පොදු දිනය බලවත් සංකේතාත්මක බැඳීමක් ඇති කළ අතර, යුනෙස්කෝව විසින් අප්‍රේල් 23 ලෝක පොත් දිනය ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට පවා එය හේතු විය.

මේ අහඹු සිදුවීම් අද්භූත ලෙස හැඟෙන්නේ ඇයි?

යම් නිර්මාණකරුවෙකුගේ අවසන් හෝ විශේෂිත කෘතියක් සහ ඔහුගේ මරණය අතර ඇති කැපී පෙනෙන ගැළපීම් බොහෝ විට හුදු අහඹු සිදුවීමකට වඩා ගුප්ත ස්වභාවයක් ලෙස අපට දැනේ. වෙනත් ආකාරයකින් පවසතොත් එසේ සිතන්නට අප තුළ නිසඟ කැමැත්තක් පවතී. ඒ මිනිසා ගුප්ත කාරණා කෙරෙහි දක්වන ස්වාභාවික කැමැත්ත ය. මාක් ට්වේන් (Mark Twain) හැලීගේ ධූමකේතුව සමඟ පැමිණීම සහ යාම ගැන කතා කර ඇත්ත වශයෙන්ම ධූමකේතු වසරකදී මිය යන විට, එය අහම්බයක් බව අප දැන සිටියද, එයට ගුප්ත බවක් ආරෝපණය කරන්නට මිනිසා තුළ සැඟවුණු කැමැත්තක් පවතී.

සංස්කෘතික පරිසරය ද මෙම බලපෑම තවත් ශක්තිමත් කරයි. අපගේ සංස්කෘතිය තුළ ද අහඹු සිදුවීම් ලෙස පැහැදිලිව පෙනෙන ඒවාට ගුප්ත බව ආරෝපණය වූ අවස්ථාවන් ඕනෑ තරම් සොයා ගත හැකිය. හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංගයන්ගේ මරණයේ වර්ෂය ඔහු කළ විශිෂ්ට කෘතියක අවසන් පිටුවේ අංකය සමග ගලපා එය හුදු අහඹුවක් පමණක් නොව යම්කිසි ගුප්ත කාරණයක් ද සැඟවී ඇතැයි පවසා, එය විශ්වාසයක් බවට පත් කරන්නට අප තුළ පෙළඹවීමක් ඇති කරන්නේ කාලයක් අප වටා තිබූ සංස්කෘතික සාධකයන් ය. එය යම්කිසි විශිෂ්ටයකු තමා මිය යන වර්ෂය කලින් දැන සිට එය ගුප්ත සංකේතයක් ආකාරයෙන් සඳහන් කර තිබුණා වැනිය.

බොහෝ සංස්කෘතීන් තුළ ජීවිතය වටයක් සම්පූර්ණ කරන බවටත්, ගමනක අවසානය එහි ආරම්භය පිළිබිඹු කරන බවටත් අදහසක් පවතී. භාෂාවට හා ශාස්ත්‍රීය කටයුතුවලට වෙන් කළ නොහැකි ලෙස බැඳී සිටි ආචාර්ය හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංග වැනි අයෙකු සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ඔහුගේ ශබ්දකෝෂයේ අවසාන පිටුවේ ඔහු ලොවින් සමුගත් වර්ෂයම සටහන් වී තිබීම එවැනි කාරණාවක් සේ හැඟේ.

ආචාර්ය හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංග සූරීන්ගේ වියෝව, ඔහුගේ විශිෂ්ටතම කෘතියක අවසන් පිටුව සමඟ සමපාත වීම, නිර්මාණකරුවෙකුගේ ජීවිතය සහ ඔහුගේ කෘතියක අද්භූත ගැළපීම පිළිබඳ සදාකාලික සංසිද්ධියක මෑතක දී සිදු වූ නිදසුනක් ලෙස සඳහන් කළ හැකිය. එවැනි අහඹු සිදුවීම් අපට මතක් කර දෙන්නේ, ජීවිතය බොහෝ විට අනපේක්ෂිත වුවද, අපගේ අවසන් උරුමය ගැඹුරින් චේතනාන්විත ලෙස දැනෙන ආකාරයෙන් දෝංකාර දිය හැකි බවය.

නොවැම්බර් 11 (11:11) ගුප්ත දිනයක්ද? - Is November 11 (11:11) a mystical day?

සෑම වසරකම නොවැම්බර් 11 වන දින, දින දර්ශනය නිහඬවම අනෙක් දිනවලට වඩා තරමක් වෙනස් හැඟීමක් ගෙන දෙන දිනයක් බවට පත්ව තිබේ. එය හුදෙක් 11/11 ලෙස සංකේතවත් වන අතර, එය ඉතිහාසයේ සිහිකිරීමේ මොහොතක් ලෙසත්, සංඛ්‍යා ශාස්ත්‍රඥයින් විසින් විශ්වීය බලයක් ඇති දිනක් ලෙසත් සැලකේ. බොහෝ දෙනෙකුට, මෙය ජීවිතයේ අරමුණ සමඟ යළි පෙළගැසීමට, ප්‍රාර්ථනා කිරීමට සහ විරාමයක් ගැනීමට හැකි බලවත්ම දිනය බවට පත්ව ඇත.

 

මතකය සහ ගෞරවයේ ඓතිහාසික සැමරුම

11/11 හි ඓතිහාසික හරය බැඳී ඇත්තේ 1918 වසරේ 11 වන මාසයේ 11 වන දින, 11 වන පැයේ දී පළමු ලෝක සංග්‍රාමය අවසන් වීමත් සමඟය. එතැන් පටන්, ලොව පුරා රටවල් එම දිනය සටන් විරාම දිනය (Armistice Day), සිහි කිරීමේ දිනය (Remembrance Day) හෝ ප්‍රවීණයන්ගේ දිනය (Veterans Day) ලෙස සලකන්නේ, සාමය වෙනුවෙන් සටන් කළ නිර්භීත ආත්මයන්ට ගෞරව දැක්වීමක් වශයෙනි. පෝලන්තය වැනි රටවලට නොවැම්බර් 11 යනු ජාතික නිදහස් දිනය වන අතර, එම දිනයට සහ 11:11 වේලාවට දේශප්‍රේමී වැදගත්කමක්ද හිමි වේ. ලොව පුරා, මෙම දිනයේදී විනාඩි දෙකක නිශ්ශබ්දතාවයක් පවත්වනු ලබන්නේ, සාමය කොතරම් වටිනවාද යන්න සිහිපත් කිරීමක් වශයෙනි.

 

11:11 හි අධ්‍යාත්මික කේතය සහ බලය

ඉතිහාසයෙන් ඔබ්බට, 11/11 අමුතු, චුම්බක ශක්තියක් දරයි. සංඛ්‍යා ශාස්ත්‍රයට (Numerology) අනුව, 11 යනු "ප්‍රධාන අංකයක්" (Master Number) වන අතර, එය බුද්ධිය, බෝධිය සහ අධ්‍යාත්මික පිබිදීම සංකේතවත් කරයි. එය දෙගුණ වී — 11:11 — දිස්වන විට, එහි කම්පනය විශාලනය වන බවත්, භෞතික හා අධ්‍යාත්මික ලෝක අතර "දොරටුවක්" ලෙස ක්‍රියා කරන බවත් කියනු ලැබේ.

 

සමමුහුර්තතාවය සහ මඟ පෙන්වීම

ඔරලෝසුවක හෝ රිසිට් පතක 11:11 දැකීම අහම්බයකට වඩා වැඩි දෙයක් ලෙස සැලකේ; එය ස්විට්සර්ලන්ත මනෝ වෛද්‍ය කාල් යුං විසින් හඳුන්වා දුන් සමමුහුර්තතාවයේ (Synchronicity) ලකුණකි. මෙම සංකල්පයට අනුව, එය ඔබගේ සවිඥානික සහ අවිඥානික මනස එකිනෙක මුණගැසෙන, එනම් ඔබේ අභ්‍යන්තරය සහ බාහිර ලෝකය එක පෙළට සැකසෙන මොහොතක් බව විශ්වාස කෙරේ. බොහෝ විට, යම් තීරණයක් හෝ චින්තනයක් ගැන ගැඹුරින් සිතමින් සිටින විට 11:11 සංඛ්‍යාව දැකීම, 'ඔබ සිටින්නේ නිවැරදි මාවතේ' යැයි විශ්වයෙන් ලැබෙන 'තහවුරු කිරීමේ සංඥාවක්' (Confirmation Sign) ලෙස අර්ථකථනය කෙරේ.

 

නිවුන් ගිනිදැල් සහ චින්තන ප්‍රකාශනය

නව යුගයේ අධ්‍යාත්මික ප්‍රජාව තුළ, 11:11 සංඛ්‍යාව "නිවුන් ගිනිදැල්" (Twin Flames) සංකල්පය සමඟ සමීපව බැඳී පවතී. මෙම අංක පෙළගැස්ම, එක්කෝ නිවුන් ගිනිදැල්ල හමුවීමට ආසන්න බවට හෝ එම සම්බන්ධතාවය නව අධ්‍යාත්මික මට්ටමකට පිවිසෙමින් පවතින බවට ලැබෙන පණිවිඩයක් ලෙස සැලකේ. එමෙන්ම, 11:11 වේලාව "චින්තන ප්‍රකාශන දොරටුවක්" විවෘත වීමක් ලෙසද සලකනු ලබන අතර, මෙම අවස්ථාවේදී චින්තනය ඉතා ඉක්මනින් යථාර්ථයක් බවට පත්වීමේ (Manifestation) හැකියාවක් පවතින බවට විශ්වාස කෙරේ. එබැවින්, මෙම මොහොතේදී ඍණාත්මක සිතුවිලි වෙනුවට ක්ෂණිකව මනස ධනාත්මක අරමුණු වෙත යොමු කළ යුතු බවට උපදෙස් දෙනු ලැබේ.

සංඛ්‍යාවල සිට සැමරුම දක්වා

නූතන යුගයේ දී, 11/11 යනු අධ්‍යාත්මික දිනයක් පමණක් නොවේ. චීනය මෙම දිනය, ලෝකයේ විශාලතම මාර්ගගත සාප්පු සවාරි උත්සවය වන තනිකඩයන්ගේ දිනය (Singles’ Day) බවට පරිවර්තනය කළේය. තනිකඩ ජීවිතය සැමරීමක් ලෙස ආරම්භ වූ මෙය, දැන් ගෝලීය වශයෙන් බිලියන ගණනක විකුණුම් ඇති කිරීමට සමත් වී ඇත. එසේම, 11/11/11 වැනි විශේෂිත දිනවල අංක පෙළගැස්ම වාසනාව ගෙන දෙන බවට විශ්වාස කරන නිසා, ලොව පුරා විවාහ උත්සව සංඛ්‍යාව ද ඉහළ යයි.

11/11 චාරිත්‍රය: අභිප්‍රායන්ගේ දොරටුව

සෑම වසරකම, ලොව පුරා සිටින ඇදහිලිවන්තයෝ නොවැම්බර් 11 වන දින පෙ.ව. 11:11 ට හෝ ප.ව. 11:11 ට කෘතඥතාවයේ සහ අභිප්‍රායයන් තැබීමේ කුඩා චාරිත්‍ර ඉටු කිරීමට විරාමයක් ගනිති. මෙම ක්‍රියාවලියේදී, ඔවුන් නිස්කලංක ස්ථානයක් සොයාගෙන, ගැඹුරින් හුස්ම ගෙන සන්සුන් වන අතර, පසුව කෘතඥ වන කරුණු තුනක් සහ පැහැදිලි ධනාත්මක ප්‍රාර්ථනා හෝ ඉලක්ක තුනක් ලියයි. ඒවා දැනටමත් සැබෑ වී ඇති ලෙස දෘශ්‍යමාන කරමින්, තම අභිප්‍රායයන් තහවුරු කිරීමට අභිප්‍රාය ප්‍රකාශයක් (Affirmation) කියවීම මෙහිදී ඉතා වැදගත් වේ. 

අවසාන වශයෙන්, ඔබ 11/11 ඓතිහාසික සංකේතයක් ලෙස, අධ්‍යාත්මික දොරටුවක් ලෙස හෝ හුදෙක් මෙනෙහි කිරීමේ දිනයක් ලෙස දුටුව ද, එය එක් කාලානුරූප පණිවිඩයක් දරයි: විරාමයක් ගන්න, මතක තබා ගන්න, සහ ඔබේ අරමුණ සමඟ යළි පෙළගැසෙන්න. මෙම දිනයේ ඇති කැඩපත් සංඛ්‍යා (Mirrored digits) අපට මතක් කර දෙන්නේ සමබරතාවය සහ අභිප්‍රාය මගින් සාමාන්‍ය මොහොතක් වුව ද සන්ධිස්ථානයක් බවට පත් කළ හැකි බවයි. එබැවින්, ඔරලෝසුව 11:11 පෙන්නුම් කරන විට, හුස්මක් ගෙන, ප්‍රාර්ථනාවක් කර, මතක තබා ගන්න — විශ්වය සවන් දෙමින් සිටිනවා විය හැකියි.